امروز ظهر با خواندن نقدی بر کتاب "بیوتن" رضا امیر خانی که آنقدر ماهرانه و زیبا نوشته شده بود مانند فردی شدم که انگار تشنه است و آبی در دسترس ندارد برای سیراب کردن روحش. آب بود اما دورتر از آنچه که باید... کلید سوالات و دغدغه های فکریم را می توانستم در این کتاب پیدا کنم، روحم تشنه بود اما کتابی نبود.

حدود ساعت پنج عصر بود. هنوز روحم تشنه بود و هر چه زمان می گذشت تشنه تر می شد. در دلم می گفتم همین فردا می روم و این کتاب را می خرم.اما خدای من، در این گرمای سوزان تابستان، کی تا انقلاب بره؟! کاش همین اطراف میشد پیدایش کرد! درونم آرام نداشت .

گفتم یکبار دیگر میروم همین کتاب فروشی های اطراف ، شاید کتاب را آورده باشند.

من: مامان ، میخوام برم تا کتاب فروشی...

مامان: الان باید بریم خونه ی ...

من: باشه! اگه بشه من خودم بیام!

مامان: باشه!

رفتم...

کتاب فروشی کمی شلوغ بود. مسئول کتاب های  آن ردیف نبود. از یکی دیگر پرسیدم، گفت باید صبر کنی تا مسئولش بیاید. خدای من نکند همان بشری باشد که آندفعه ی قبل ایش و اوش کرد وقتی فهمید کتاب امیرخانی را می خواهم.

در دلم گفت: فدای سرت . شاید آورده باشند. تا مسئولش پیدایش بشود، به قفسه ها نگاه می کردم، کافکا در کرانه ، نوشته های هدایت، جمال زاده، نامه های جلال و سیمین دانشور و...!نیم نگاهی به هرکدام انداختم. اما بیوتن نبود که نبود.

یکباره سرم را برگرداندم، مسئول این ردیف  آمده بود، وای خدای من این همان بشر است. در دلم دلهره داشتم اما سعی کردم چهره ام نشان ندهد، انگار نه انگار که بار قبل چگونه برخورد کرد تا اسم امیر خانی را شنید. با اعتماد به نفس بالا و با صدایی رسا گفتم: ببخشید خانوم نوشته های آقای امیر خانی رو دارین؟ و خانوم فروشنده گفت: کدوم کتابش رو؟! گفتم: بیوتن! گفت: فقط همین کتابش رو داریم و من رو برد سمت قفسه ی کتاب... باورم نمیشد. یعنی من این کتاب رو پیدا کردم. واقعا" توی پوست خودم نمی گنجیدم. همان جا ایستادم و صفحه ی اولش را خواندم

اشاره...

فصل اول :یعنی!

سیلورمن یعنی مرد نقره ای...

کتاب را براشتم و عین این آدم هایی  که دنیا را بهشان داده اند شاد و خوشحال بعد از پرداخت پول و گرفتن رسید آمدم بیرون.

باید می رفتم خانه ی ... . رفتم. سلامی کردم و جوابی شنیدم. دلم آرام نبود. کتاب بود و روحم خواندن را می طلبید. نگاهی به جمعیت مهمانان انداختم. پیش خودم گفتم: اینقدر اینجا شلوغ پلوغ است که نبودن من احساس نخواهد شد. همه شان از نسل مادر بزرگ  و پدر بزرگ های ما بودند. حرف هایشان گه گاه جالب بود اما روح من هنوز تشنه ی خواندن ... آرام آرام از پذیرایی خارج شدم و رفتم در یک قسمت دنج خانه که کمی آرام باشد تا کتاب را شروع کنم... چندین صفحه را خواندم. خودش بود. بعضی از جمله ها را چندین بار می خواندم، محشر بود خدا. تا به حال کتابی مرا این چنین به وجد نیاورده بود جز کیمیای محبت! چند صفحه ای را خوانده بودم که ناگاه یکی را بالای سرم دیدم. دخترکی چهاره پانزده ساله! چه می خوانی؟! کتاب را بستم و جلدش را نشان دادم و گفتم بیوتن! گفتم: دوست داری بیا با هم بخوانیمش. نشست. من بلند بلند می خواندم و او هم گوش می کرد. با هم می خندیدم وقتی بعضی جمله ها را می خواندیم. بعضی جاها را چندین بار می خواندم. او هم دوست داشت دوباره بشنود. در عرض یک ساعت و نیم صفحه ی 50 کتاب بودیم. ناگهان دیدم باز هم سایه ای بر روی سر ما سنگینی میکند. این بار پسرکی ده یازده ساله. او هم همان سوال ها را تکرار کرد. پیشنهاد دادیم اگر دوست دارد بنشیند و گوش کند. شروع کردم به خواندن... چند صفحه که خواندم پسرک رو کرد و گفت: نا... چه کتاب جالبی است. گفتم چرا؟! گفت آخر سیاه پوستان به نظرم اینجا مظلومند و اینکه اسلام در خارج از ایران...و ادامه داد تو هم قشنگ می خوانی ها!... این حرف هایش برایم عجیب نبود. او همیشه بیشتر از سنش می فهمد و حرف می زند. اما برایم جالب بود. تا خواندن را قطع می کردم تا نفسی تازه کنم، سقلمه میزد، که دِ! ادامه بده.. مجبور بودم بعضی از جاهای کتاب را توضیح دهم .مفهومش را می گویم. او هم می گفت: آهان. ادامه بده!

حدود دو ساعتی که در آن مهمانی بودیم ، حدود 80 صفحه از کتاب تمام شد.

چقدر از فصل یک و دو خوشمان آمد و از بعضی صفحات ِ کتاب که در ذهن دارمشان که دوباره برگردم و بخوانمشان...

یکی از صفحات فکر کنم فصل سوم کتاب باعث شد به نوعی دیگر به پستی که قرار بود ظهر پست بشود و بنا به دلایلی ، پست موقت شد ، نگاه کنم!

+ تا به حال در مهمانی همیشه در جمع بودم اما این بار تنهایی را بر جمع ترجیح دادم...

+ خواندن این کتاب ادامه دارد!....

روزهای عادی تی وی خانه ی ما خودش را بکشد، ماکزیمم، تمام کانال هایش را بچلانی، دو ، سه ساعت برنامه ی به درد بخور داشته باشد. تی وی خانه ی ما 8 کانال دارد که با حساب آن کانال نوشتاری می شود 9 تا !

روزهای تولد را هم که با نشان دادن چهار تا فیلم تکراری به پایان می رسانند!

حالا این به کنار، بد بختی روزهای شهادت است، کانال های تی وی را یکی یکی تغییر می دهی که شاید فیلمی، بحثی، ... داشته باشد ! می بینی زهی خیال باطل!

من چندین خانه را بررسی کردم! همه شان تی و هایشان عین تی وی خانه ی ماست، هیچ برنامه ای ندارد؟!

جل الخالق!

نکته ی اخلاقی:

خانه ماندن در روزهای شهادت پریشان خاطری را موجب خواهد شد...

+ از خریدن و نگاه کردن به برنامه های  " ستِ لایت"معذوریم!!!!

+ من یکی امروز عمرا" بقیه روز را خانه بمانم!!!

کعبه بنا شد تا روزی پذیرای قدوم کودکی باشد از تبار پاکی و نور!...

یا علی، میلادت مبارک!

+ به تمامی پداران به خصوص پدر خودم و به تمام بزرگ مردان سرزمینمان ، اعم از کودک و نوجوان و جوان که روزی نام پدر را خواهند گرفت ، این روز را تبریک می گویم...

پدر روزت مبارک!

چندی است که از شرکت های مختلف فروش کارت اینترنت (شرکتند دیگه، آره؟!) لطف می کنند و همی زنگ می زنند منزل ما که شماره ی تلفن شما جزو برندگان جشنواره ی تابستانی شرکت ماست! این شماره ی تلفن برنده ی  اِن ساعت کارت اینترنت با نصف قیمت می باشد، به این منظور پیک موتوری ای به درب منزلتان فرستاده می شود به همراه یک عدد کارت اینترنت. موافق هستید؟! در همین حین بنده خدمتشان عرض می کنم، خیر!

آخرین مورد تلفن هم آن بود که فرمودند شماره ی تلفن منزل ما برنده ی یک کارت اینترنت 200 ساعته نصف قیمت به همراه یک عدد ساعت مچی شده است!

نکته ی قابل تامل اینجاست که :

همگی این بانوان محترمه ی مکرمه ی معزمه می فرمایند، شماره ی تلفن منزل ما برنده شده است، نه افراد خانواده ی ما که از این شماره ی تلفن استفاه می کنند و به همین منظور بحثی اینجا مطرح می شود:

(1) شماره ی تلفن اصلا" می دونه ساعت مچی چیه یا نه؟!

(2) اصلا" ساعت مچی به کار خط تلفن میاد یا نه؟!

(3) اصلا"ساعت مچی یه نوع شماره تلفنه یا نه! کارت اینترنت چطور؟!

(4) مثلا" اگه بپرسن ساعت مچیت رو چند خریدی، باید شماره تلفن خونه رو داد! یا اینکه بگن یوزر و پسور کارتت چیه؟! باس شماره تلفن خونه رو گفت؟!

(5) شاید فیبرای نوری دلشون ساعت خواسته؟!

و...

چندین سوال دیگه که میشه از توی این نکته ی تستی بدست آورد!

خلاصه من که هنوز نفهمیدم این شماره تلفن منزل ما چه سیستمی داره که کلا" توی همه ی شرکتا برنده ی کارت اینترنت میشه!

شایدم شماره تلفنمون اینترنت دوست داره!

+ اینا چیه نوشتی؟!

:هیچی! اصلا" من چیزی نوشتم؟! من که یادم نمیاد چیزی نوشته باشم!

+ الان به نظرت هوا گرم نیست؟!

:کم نه!

+ همونه پس!

و یه سوال بامزه  و ساده ی احتمال :

اگر پادشاهی در خانواه ای به دنیا آمده باشد که این خانواه تنها دو  فرزند داشته باشند، با چه احتمالی فرزند دیگر خانواده خواهر پادشاه محسوب می شود؟!

+  من باب رفع خستگی این مطالب را نوشتیم اما پاراگراف اول واقعیت محض بود!

یا ضامن آهو:

میلاد دوردانه ات مبارک!

نمی دانم چرا گاهی آدم ها خوشبختی را خیلی دور و در آرزوهای بزرگ و دست نیافتنیشان می دانند، حال آنکه، خوشبختی در پس همین روزمرگی هایی است که گه گاه ساده و ناچیز به نظر می رسد.

احساس خوشبختی رو میشه تو خوردن یک غذای خوشمزه، مثل کتلت داغ داغ ِ با دست پخت مامان، پیدا کرد.

خوشبختی رو میشه در، راه رفتن، دویدن، خندیدن، گریه کردن، حرف زدن، نشستن حسش کرد.

احساس خوشبختی رو میشه با خواندن یک متن خوب درکش کرد یا در دیدن یک فیلم جذاب اون رو پیدا کرد.

احساس خوشبختی رو میشه در لحظه ای دور هم بودن و گفتن و شنیدن یافت.

احساس خوشبختی رو میشه تو یک اس ام اس کوتاه یا آف یا زنگ تلفن از طرف دوستی یافت . چرا که می فهمی هنوز هم انسانی به یاد تو هست.

اگه به اطرافمون خوب بنگریم خوشبختی خیلی خیلی به ما نزدیک است، نزدیکتر از آنچه که بعضی از ما فکرش را می کنیم.

و من احساس می کنم یکی از خوشبخترین افراد روی زمینم و این، به واقع، یک تلقین نیست!

خدایا این احساس خوشبخت بودن را از ما مگیر!

+ چقدر روانشناسانه نوشتم(:دی) اما این حرف ها حس این روزهای من است. می نویسم تا برای همیشه باقی بمانند و یادم نرود.

 + دویست پست در حدود دو سال و یک ماه!

در پس این همه رنگ،دلم بی رنگی می خواهد!

+ اضافه شد:

این بی رنگی، به مفهوم زلال و پاک بودن آدم ها بود ، به مفهوم نداشتن نقاب روی چهره هاشان، صاف و صادق بون در رفتارهاشان، نه به مفهوم رنگ، رنگی که انرژِی دهنده است...

رفتیم کتابی خریداری کنیم خود خرید این کتاب شده است یک کتاب!

مغازه ی کتاب فروشی اول!

سلام خانوم،کتاب ... نوشته ی ... دارین؟

خانوم فروشنده: چنان دهان مبارکشان را به اشکال هندسی بدل کردند،یه چی تو مایه های ذوزنقه، مربع و لوزی و... و گفتند ایییییییییییش! هم چنین رو کردند به دوستانشان که این نوشته های فلان نویسنده رو می خواهد،اییییییییییییییش.اشکال هندسی هنوز ادامه داشت.من پیش خودم فک کردم این چه کتابیه! چرا اینطوری کرد این بشر.

مغازه دوم!

 سلام خانوم، کتاب ... نوشته ی ... دارین؟

خانوم فروشنده: ام!... بذارین سرچ کنم. بله از این نویسنده دو تا کتاب موجوه اما کتابی که شما می خواین نداریم.

من: ممنون، ممکنه بیارین؟

خانوم فروشنده: معلوم نیست!

مغازه ی سوم!

سلام آقا، کتاب ... نوشته ی ... دارین؟

آقای فروشنده: نه خانوم، گفتین نوشته ی کی؟!

دیدم اینم که اصلا" این نویسنده رو نمیشناسه!گفتم ممنون و اومدم بیرون.

مغازه ی چهارم!

( آقای بسیار پیری فروشنده بود)سلام آقا، کتاب ... نوشته ی ... دارین؟

آقای فروشنده در حالیکه داشت کتاب می خوند گفت: گفتین چه کتابی؟

تکرار کردم ، کتاب ... نوشته ی ...!

آقای پیرمرد یک نگاهی از سر تعجب به من انداخت و با لهجه ی غلیظ گیلانی گفت: اینی که شما گفتین اسم یه روستایی هست تو گیلان، اسم کتاب نیست دخترم!

منو میگی، موندم این بنده خدا چی میگه، یه آقایی اون کنار ایستاه بود گفت: پدر جان حالا حتما" اسم کتاب هم هست.

گفت: نداریم!

گفتم ممنون! اومدم بیرون از مغازه...

و این قصه سر دراز دارد.خرید این کتاب کم کم دارد تاریخی می شود!

پیدا کنین کتاب فروش را!

حذف شد!

+ اضافه شد:

خواب آن شب ...، چند بار تصمیم گرفتم به او بگویم که چه خوابی دیدم در مورد او! اما حسی مانع از گفتن آن می شود. تنها می دانم دیدن آن خواب بی حکمت نبود... حسی در درونم می گوید به احتمال زیاد او هم شبیه این خواب را دیده است...

بسیار دلمان هوای یک تئاتر طنز یا فیلم خنده داری را نموده است.

یا یک کنسرت با موسیقی های شاد!!!! البته از نوع مجاز آن...

+ انرژی مثبت رایگان است!!!

کافیست بخواهید!

این افکارمان هستند که سازنده ی انرژی ها می باشند! 

++ بسیار پر انرژی هستیم، البته از نوع مثبت آن...

و اگر اینان برای ایران فکرشان را می گذاشتند،بهتر نبود؟!...

آیا اصلا" تفاوتی دارد کجای دنیا باشند؟!

پس ایران چه می شود؟

یادم به برنامه ی مهاجران افتاد، همان مستند شبکه ی یک! که یکی از این معماران که می خواست مکان تفریحی و تجاری و... در تهران بسازد اما مسئولان حمایتش نکرده بودند...

آیا واقعا" حیف نیست مغز های مملکت جایی دیگر را آباد کنند به جای ایران خودمان؟!

+ به دلیل سوختن دلمان من باب این موضوع از ادامه دادن بحث معذوریم!

+ اضافه شد:

در بازی فینال یورو 2008 به دلیل اینکه از آلمان ها خوشمان نمی آید،دوست داریم اسپانیایی ها قهرمان شوند،هر چند که همین کشور ماتادورها، مسبب حذف ایتالیا بود!

از دور که ماشین دور میدان ضد می زند تا وارد خیابان تهران شود، سرت را که بالا می کنی ، گنید طلایی را می بینی که عظمتش به اندازه ای است که قابل وصف نیست، خودت را آماده می کنی تا وقتی رفتی آنجا پاک پاک باشی، کلی از خدا می خواهی از سر گناهانت به خاطر  او که حرمت دارد نزدش، بگذرد... با خودت خلوت کرده ای آنقدر که اصلا" نمی فهمی که اطرافت چه می گذرد. تو دعوت شده ای به خانه ای که همه آرزو دارند آنجا بروند.. خیلی ها آرزوی دیدار این صحن و بارگاه را از نزدیک دارند... و تو دعوت شده ای به این مکان مقدس، به قطعه ای از بهشت، و چقدر خودت را کوچک می بینی در مقابل این همه لطف خدا که اجازه داده است به زیارت یکی از خوبترین بندگانش بیایی!

شاید به واسطه ی او از سر تقصیراتت بگذرد...

درب باب الرضا...

در هنگام ورود بازرسیت می کنند. در دلت می گویی زود باش، دلت دارد کنده می شود که زودتر وارد حرم بشوی... بازرسی تمام شده است و اکنون پاهایت یاریت نمی کنند تا وارد شوی.. با خودت در دلت می گویی خدایا تو بهتر می دانی که من چقدر شرمنده ی روی توام... مرا ببخش تا پاهایم توانایی پیدا کنند قدم از قدم بردارند و وارد حرم شوند... وارد می شوی و در همان لحظه ی ورود، دعای ورود را می خوانی ، از همه ی خوب ها اجازه می گیری و وارد می شوی . دعا را که خواندی خم می شوی به نشانه ی احترام، در حالیکه، دستانت روی قلبت است...

صحن جامع رضوی:

نسیم خنکی می وزد،پروژکتور ها روشن است و تو نگاهت به سنگفرش های حرم است و در خیال خودت غرقی، در صحبت با صاحب این خانه... و لحظاتی نگاهت را از روی زمین بر می داری و با شرم و حیای خاصی به گنبد طلایش نگاهی می اندازی... نگاهت به مسجد گوهرشاد می افتد ، همان مسجدی که رنگش تو را یا مسجد جمکران می اندازد... یادت می آید فردا جمعه ای است که شاید او بیاید...همچنان در خیال خودت هستی و در حال صحبت با ضامن آهو ...در حال گفتن تمام حرفهای این مدتی که نبودی و اکنون به ذهنت می آید . وارد صحن قدس می شوی و از آنجا به سمت مسجد گوهرشاد می روی ، می روی وارد صحن مسجد می شوی و آن گوشه ی سمت راست را که به سمت گنید است انتخاب می کنی.. آنجا برای چند لحظه ای می ایستی و  بعد از سلام دادنی کوتاه، به بست شیخ بهایی وارد می شوی... می روی تا زودتر به صحن ایوان طلا برسی...سعی می کنی قدم هایت را در صحن جمهوری اسلامی سریع تر بردای ، به ورودی مردانه صحن که  می رسی، لحظه ای درنگ می کنی ،بالا(یا پایین سر حضرت؟!) عرض ارادتی می کنی و دوباره راه می افتی... این بار می رسی به وروی صحن انقلاب(یا همان ایوان طلا) آنجایی که بر بالایش ساعت است... باز هم سلامی عرض می کنی و می روی تا جایی خلوت ، گوشه ای دنج برای خودت بیابی تا راحت تر بتوانی وصل شوی به آن عالم بالا... می یابی، جایی دقیقا" رویروی گنبد ، دارد سخنرانی قبل از دعای کمیل پخش می شود... تا سخنرانی تمام شود شروع می کنی به نماز زیارت خواندن... یکی برای خودت، یکی برای پدر و مادر و دوستانی که التماس دعا گفتند و یکی هم برای رفتگان و مردگان... دعای کمیل شروع می شود...

االهم انی اسئلک ... و تو لحظه ای بیشتر به خودت و کارهایت فکر می کنی...

مداح می خواند... اللهم اغفر لی الذنوب التی تهتک العصم، اللهم اغفر لی الذنوب التی تنزل النقم، اللهم اغفر لی الذنوب التی تغیر النعم، اللهم اغفر لی الذنوب التی تحبس الدعاء و... تو هم بلند به درگاه خدا التماس می کنی!

به ظلمت نفسی که می رسد بیشتر از قبل صدای ناله هایت بلند می شود که خدا به خودم ظلم کردم به واسطه ی جهلم و تو مرا ببخش ... یا الهی بعد تقصیری و اسرافی علی نفسی معتذرا" نادما منکسرا" مستقلا"مستغفرا" منیا مقرا" مذعنا" معترفا لا اجد مفرا" مما کان منی و لا مفزعا و... صدای یارب یارب تو و دیگر بندگان خدا در فضای صحن می پیچد... دعا تمام می شود و تو در حسرت پایان دعایی... حس خیلی خوبی است، احساس سبکی و آرامش داری... می گذاری تا صحن خلوت شود تا راه بیفتی به سمت ضریح... در این هنگام زیارت نامه ی امام رضا را می خوانی و ...و حالا صحن خلوت تر از قبل شده است، می روی به سمت ضریح...کلی آدم هستند که یکدیگر را کنار می زنند ، تصمیم می گیری همان گوشه ها یکجایی پیدا کنی و بایستی و حرفایت را بگویی، دعا کنی در حق دوستان و آشنایان و به خصوص پدر و مادرت... سلام می دهی و خارج می شوی، ساعتت را نگاه می کنی و عقربه های ساعت لحظه ی وداع را نشانت می دهند... باید رفت...هر از گاهی در راه برگشت ، برمی گردی و زیر چشمی به حرم نگاه می کنی و حرف های آخرت را می زنی.. حالا لحظه ای است که باید از درب شیرازی خارج شوی و برگردی، در آن لحظات آخر که داری سلام  آخر را می دهی، یک جمله هم می گویی ... می گویی  ای غریب الغربا و ای معین الضعفا دلم را اینجا به امانت نزد تو میگذارم که مبادا ... و سلام آخر را می دهی و از حرم خارج می شوی...

+ زیارتت قبول!

کودک که بودیم همه چیز رنگ و بوی دیگری داشت، تلویزیون تنها دو کانال ناقابل بود که یکیشان هر روز ساعت 4:30 بعد ازظهر با پخش اخبار ایران و استان برنامه اش شروع میشد و بعد از آن همان صفحه ی معروف نارنجی رنگ می آمد و آن موجودی که هی راه می رفت و آهنگ "بق بق" زیر صدایش پخش میشد. آن موقع ها ما ذوق می کردیم که برنامه کودک، بامزی دارد یا خانواده ی دکتر ارنست یا بچه های کوه آلپ یا سرندی پیتی، چوبین، هاچ زنبور عسل یا نیک و نیکو. یادم است آن روزها ویدئو ابزاری ممنوع برای ایرانی ها بود و وارداتش به صورت قاچاق به کشور صورت می گرفت. البته آن زمان ما هم مثل خیلی ها بنا به صلاحدید خانواده این وسیله را نداشتیم. آری! آن موقع ها وقتی سینما یک فیلم برای بچه ها می گذاشت انگار تمام دنیا را به ما می دادند، ذوق می کردیم برویم و آن فیلم را ببینیم. پاتال، شهر بادباکها، گربه ی آواز خوان، مریم و میتیل و... یاد آور خاطرات آن دوران است و سینما بلوار هم در بلوار کشاورز برای من یادآور آن لحظات ناب کودکیم...

آن روزها بازی های ما بیشتر جمعی بود، از گرگم به هوا گرفته تا خاله بازی و قائم باشک ، یه قل دو قل و خیلی بازی های دیگر!... نهایتش این بود که همه ی بچه ها با هم می نشستیم آتاری بازی می کردیم، آن هم از نوع هواپیمایش ...

آن روزها آهنگ های مجاز یا صدای آهنگران بود یا...( بقیه شان یادم نمی آید!)

آن روزها روزهای جنگ بود، روزهای آژیر قرمز، روزهای چسب پشت شیشه ها، روزهایی که من فکر می کردم چسب ها را برای زیبا کردن شیشه ها می زنند و چون با نو شدن سال این چسب ها تغییر می کرد این فکر را می کردم و بعها فهمیدم دلیل این چسب ها جنگ بود نه زیبایی شیشه ها. روزهایی که من و همسالانم از جنگ و رشادت چیزی نمی فهمیدیم...

لذت بخش ترین لحظات زندگی اون لحظاتیست که وقتی میگی مامان!

یه مامان مهربون از اون طرف میگه: جانِ مامان!

از همین جا به مامان گل خودم و به تموم مامان های گل بچه های بلاگفا و مامان های ایران زمین این روز رو تبریک میگم!

 ان شاالله سالیان سال ، سایه هاتون روی سر ما مستدام باشه!